Ter ere van de lente, een gedicht van Bart Moeyaert, Boomgaard.

Kom hier, dat ik je bijt,
je als een appel eet,
en – zoals dat gaat -
van blijdschap
niet meer weet
waar ik mijn handen laat.
Je bent een boomgaard,
eigenlijk, waarvan ik graag
de vruchten pluk,
de bloesems ruik,
zoals vandaag.
Kijk maar:
weer raak ik hier
mijn handen kwijt,
nu ik je in mijn armen bijt
en als een appel eet,
en weet hoe liefde smaakt.

iloveecoblog_lente13

Beeld via Himitsu

Print Friendly